دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل هم مانند بقیه ی دانشگاه ها از نبود امکانات رنج می برد! نوشیروانی با داشتن تعداد زیادی دانشجوی با استعداد از داشتن امکانات آزمایشگاهی و کارگاهی خیلی کمی بر خوردار است. امکانات موجود هم بسیار قدیمی و از کار افتاده است! ولی من در این جا می خواهم در مورد یک قسمت دیگر از این افتضاح قدیمی و از کار افتاده که اصلاً به آن رسیدگی نمی شود صحبت کنم! و آن خوابگاه شهید امینیان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل (NIT)می باشد!
این خوابگاه یک مجتمع شامل سه بلوک می باشد که اولین بلوک و در واقع قدیمی ترین بلوک آن بیشتر شبیه یک خرابه است! جائیکه هر دانشجوی نگون بختی که برای سال اول وارد دانشگاه می شود و می خواهد از خوابگاه استفاده کند طعم تلخ زندگی درون آن را باید بچشد مگر اینکه شانس بیاورد و به بلوک ها دیگر اگر جایی باقی مانده باشد منتقل شود!
البته بلوک دوم هم تفاوت زیادی با اولی ندارد. بلوک سوم که مخصوص دانشجویان ارشد است و از بقیه سالم تر می باشد نیز از هیچگونه امکاناتی بهره مند نمی باشد ولی باز قابل سکونت است!
با وارد شدن به بلوک یک در یک نگاه زمین کثیف و دیوارهایی که سال هاست که پاک نشده چشم را می آزارد و درهای قدیمی بعضاً شکسته که التماس میکنند کسی آن ها را عوض کند جلب توجه می کنند! طبقه ی اول ساختمان شماره ی یک که در بین دانشجوها به فاضلاب معروف است کثیف ترین قسمت مجتمع امینیان است! در هر طبقه یک آشپزخانه و دو ردیف دستشویی و توالت قرار دارد! در آشپزخانه دو عدد اجاق گاز قدیمی، یک یخچال قراضه و البته خالی (چون کسی جرات گذاشتن وسیله ی خود را درون آن ندارد) و توده بزرگ و چربی از ظرف کثیف دیده می شود! سرویس های بهداشتی به هیچ وجهی قابل استفاده نیست اگرچه استفاده از آن برای ساکنین یک عمل حیاتی به شمار می آید! حمام ها نیز که در طبقه ی اول هستند داستان رقت انگیز دیگری را بازگو می کنند! این حمام ها علاوه بر مشکل پاکیزگی از هرگونه وسیله ی گرمایشی محروم هستند البته این مشکل در شب های سرد زمستان خیلی بیشتر به چشم می آید! البته این حمام ها نکات مثبتی هم دارند! مثلاً سرعت عمل آدم را زیاد می کنند! چون اگر بخواهی چند دقیقه بیشتر درون آن بمانی آب سرد شده و باید حداقل انتظار یک سرما خوردگی را داشته باشی! بعد از این مسائل سری به اتاق ها می زنیم ... اتاق ها تقریباً 9 متری هستند و در هر کدام 4 تخت قدیمی آهنی (البته گاهی هم 6 تخت) با تشک چرک و کثیف و یک موکت کثیف و پنکه ی سقفی (که موقع روشن کردن فکر سقوط آن هر لحظه تن آدم را می لرزاند) به چشم می خورد. پنجره ی اتاق به پشت خوابگاه باز می شود که علف های هرز آن مدت زیادی است کوتاه نشده است و بعد از روزهای بارانی بوی گندی از آن متصاعد شده فضای خوابگاه را آلوده می سازد!
برای هر بلوک یک اتاق مخصوص تماشای تلویزیون در نظر گرفته شده، البته از این اتاق برای نمازخانه، کتابخانه، برگزاری جلسات قرآنی و دعا خوانی نیز استفاده می شود و عملاً به یک مسجد کوچک درون خوابگاه تغییر کاربری داده است! عمل نظافت فضای خوابگاه که محدود به یک طی کشیدن ساده است توسط دو کارگر و هفته ای تنها یک بار آن هم بدون دقت و با بی حوصلگی محض انجام می شود که با وجود تعریف هایی که کردم مسلماً در بهبود وضعیت خوابگاه تاثیر چندانی ندارد!
اما اگر وضعیت حیوانات خانگی این خوابگاه را جویا شوید باید بگویم که بسیار خوب هستند! منظورم موش هایی است که شب ها در میان راهرو رفت و آمد می کنند و گاهی با دوستان دانشجویشان هم بستر هم می شوند!
جدا از سوء مدیریت و بی توجهی مسئولین در امر نگاه داری و نوسازی خوابگاه، بی توجهی خود دانشجو ها هم به این مسائل دامن می زند و وضعیت را چندین برابر بدتر می کند!
اما در کنار این مجتمع خوابگاهی نیز هیچگونه وسایل تفریحی، آموزشی، ورزشی و ... در نظر گرفته نشده است و تنها نداشتن توانایی مالی برای اجاره مسکن است که عده ی زیادی از دانشجویان را مجبور به تحمل چنین شرایط اسفناکی می کند و این در حالی است که در شهر نیز بنگاه های معاملات ملکی از این شرایط به نحو احسنت استفاده می کنند و دانشجویان را به جرم درس خواندن محکوم به پرداخت اجاره های سنگین می نمایند که هر چند وقت نیز چیزی به آن می افزایند!
نوشته شده توسط دانشجو در پنجشنبه بیست و چهارم آبان 1386 |